شجاعت یا جسارت یا یک چیزی اتی می خواهد حرف زدن که گمانم دارد در من از دست می رود .از سفر کربلا برگشتم . مادرم را برده بودم . لحظه ی آخر آخرین یادگار پدرم یعنی همان ساعت معیوب شده ی سیکو 5 را هم همراه خودم کردم و بردم . قرار بود جا بماند ولی لحظه ی آخر در فرودگاه به ما ملحق شد . یک ربع بعد از رسیدنم به خانه دوست دخترم ساعت را به دستش انداخت و چیزی گفت که هنوز نمیخواهم بهش فکر کنم .ولی می دانم آدم گاهی خشمش جوری بیرون می آید با رفتاری با حرفی که شاید تا دم مرگ نتواند بفهمد چطور و چه چیزهایی منجر به آن حرف و رفتار شده اند . می دانم این ها را ، می دانم . و وقتی یک چیزهایی را می دانی انتظار می رود دانسته ات تووی رفتارت نمایان شود . و شد . همین که سکوت کردم از همین است، نیست ؟خب . از سفر بگویم ؟ تجاوزی بود برای خودش. اما تجاوزی که پیشاپیش پذیرفته بودمش. مثل سربازی که می داند در میدان چه چیزهایی انتظارش را می کشد و به مبدان می زند . و مثل همان سرباز بعد از برگشتن از آن میدان فرق هایی کرده ام .بعد از هر بار رفتن و برگشتن فرق هایی می کند آدم . بعد از هر بار رفتن و برگشتن به میدان های مختلف . و حالا جالبش می دانید چیست ؟ این که کم کم عاشق به میدان زدن می شوی . عاشق ؟ نه کلمه خوبی نیست . چیزی تو را به این تجربه وصل می کند . به دست آوردن و از دست دادنهاش، کشف و شهودش ، نیازمندی هایش که خلاقیتت را تحریک می کند و کلی چیز دیگر شاید که قابل بررسی اند .نمی دانید من چه پیش زمینه هایی در تاریخ زندگیم داشته ام نسبت به سفری که رفتم . اما حوصله تعریف کردنش را هم ندارم .فعلا می روم که کمی کارهای عقب افتاده را سامان بدهم تا کمی از آن خلوتها که داشتم پیدا کنم باز.

ایستادهام در گذر و تماشا . در صفر. در جایی که ۳۶۰ درجه انتظارت را میکشد تا به یکیشان میل کنی و نمیکنی. اوقاتیست برای خودش. دیوانهام که دائم میدوانمم تا برسم همینجا که هربار یکجاییست برای خودش تازه و منحصر . سکوتم میکند این اوقات. اوقات مرگ و ولادت. مرگِ آنچه بودهای و تولد آنچه نبودهای. سنگی بر کف رودخانه و شاخهای بر درخت که آب و باد را میشنود و سکوت میکند. سکوت میکند به این سوالهای بسیار. به همهی سوالهای بسیار.